Συνειδητο{ποίηση}_©Ellada Kralli

Ήταν εκείνη η μαύρη τρύπα που σου έτρωγε τα σωθικά και απορούσες γιατί η ψυχή σου σώπαινε ενώ ήθελε τόσα να εκφράσει. Η μαύρη τρύπα που σε στοιχειώνει. Η μαύρη τρύπα που κλείνεις τον εαυτό σου για να μην χαρείς τα δώρα της ζωής. Η μαύρη τρύπα που σου τρυπάει το μυαλό και ματώνει την καρδιά σου με τις αμφιβολίες και τους φόβους. Η μαύρη τρύπα που ορθώνει τείχη υποτιθέμενης προστασίας. Η μαύρη τρύπα που σε καλύπτει με την ασφάλεια μιας καθημερινότητας μέσα στο σκοτεινό σου δωμάτιο προσπαθώντας να βγάλεις μια λησμονιά.


Τι σε κρατάει ζωντανό; Οι όμορφες στιγμές είναι για να τις ζεις και όχι για να τις πετάς στα σκουπίδια και μετά να κρύβεσαι σε μια σπηλιά αναπολώντας μια ανάμνηση που ίσως να έχει ξεθωριάσει με τις δικές σου πράξεις. Τι σου προσφέρει χαρά; Τα πρόσωπα δεν είναι προϊόντα προς κατανάλωση ούτε οι ψυχές είναι ένα δημιούργημα για εκμετάλλευση. Απορείς για τα λάθη σου που ίσως δεν έπραξες κατά την άποψη σου, αλλά πως θα τα καταλάβεις αν σε ένα καβούκι κλείνεσαι και απομακρύνεσαι από οτιδήποτε όμορφο. Είσαι μια καλή ψυχή, αλλά δεν έχεις βούληση. Φοβάσαι να νιώσεις, να χαθείς και να υπάρξεις στις στιγμές της ζωής σου γιατί βλέπεις ότι ο κόσμος που ζεις είναι ένα χάος. Η μια πλάνη πάνω από την άλλη. Το βλέμμα σου πονάει και διψάς για μια αγκαλιά να μιλήσεις και να εκφραστείς. Ποιος όμως μπορεί εύκολα να μιλήσει για τον εσωτερικό του κόσμο;


Η μαύρη τρύπα γέμισε την ψυχή και το κορμί σου στίγματα που η ζωή στα εμφανίζει μέσα από αγαπημένα σου άτομα. Φοβάσαι όμως να εκφραστείς…φοβάσαι να αγαπήσεις…τελικά εκείνη η μαύρη τρύπα πόσες ψυχές ρουφάει καθημερινά και πόσες χάνονται σε ασήμαντα γεγονότα της πραγματικότητας αντί να κοιτάξεις αυτό που σε τρώει. Όταν αφήνεις τις καταστάσεις να αιωρούνται οι έννοιες διαστρεβλώνονται όπως και τα συναισθήματα και αμέσως ότι όμορφο είχες θα το έχεις καταστρέψει. Αξίζει λοιπόν η μαύρη τρύπα να βυθίζει τις σκέψεις σου στο κενό; Αξίζει να τα αφήνεις όλα πίσω; Όλα φαντάζουν διαφορετικά όταν δεν υπάρχει φόβος και υπάρχει σωστή επικοινωνία. Αγαπάς όμως πραγματικά ή φοβάσαι και μόνο την αίσθηση της αληθοφάνειας της αγάπης;


«Επόμενη συνάντηση το βράδυ»…σιγοψιθύρισε η συνείδηση.
«Όταν οι σκέψεις σου θα είναι καθαρές και δεν θα μπορείς να βρίσκεις δικαιολογίες…!»

Μια αχτίδα προσευχής στον ουρανό _©Ellada Kralli

Μια νύχτα σαν αυτή με το φεγγάρι ολόγιομο με την ροζ απόχρωση των ονείρων με κάλεσε κοντά του. Μια φωνή μου είπε μέσα στο μυαλό μου : «Πήγαινε δες τι όμορφο που είναι το φεγγάρι». Μόλις το είδα δάκρυσα από την ομορφιά του και όσες σκέψεις με κατέκλυζαν έφυγαν μακριά. Κάθισα και προσευχήθηκα για την ψυχή μου και το πνεύμα μου για κάμποσα λεπτά.

Ήταν πριν λίγο διάστημα που έκανα ακριβώς το ίδιο. Χάζευα τη μαγεία του ουρανού με εκείνο το λαμπερό φεγγάρι που φώτιζε με το ροζ του χρώμα αχνά τις πληγωμένες ψυχές. Τότε προσευχήθηκα για την αγάπη και την όμορφη εξέλιξη των πραγμάτων. Μετά από λίγο καιρό με το ίδιο φαινόμενο αισθάνθηκα μεγάλη εξέλιξη κι ας μην το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι εύκολα αυτό.

Γολγοθάς η κάθε μέρα. Γολγοθάς να φαίνεται ότι γελάς ενώ μέσα σου μάχεσαι με το σκοτάδι. Γολγοθάς μεγάλος να λες ότι αγαπάς ενώ σε έχουν πληγώσει. Γολγοθάς να θες να ακουστείς ταπεινά δίχως να πέφτεις σε πλάνες του Μάτριξ. Ένας καθημερινός σταυρός που δεν έχει τελειωμό αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα μια ευλογία γιατί δίχως πόνο και δάκρυα πως θα σπάσει η φούσκα του ψεύτικου κόσμου;

Ήμουν μόνη και πνιγόμουν στο άδικο και σε συναισθήματα που είχα την πεποίθηση ότι δεν είχαν αξία. Όλα όμως έχουν αξία. Όλα έχουν τον λόγο ύπαρξης τους. Όλα ένα γερό νήμα που ενώνει τους χαρακτήρες. Έδωσα μα συνεχίζω να αγαπώ. Πόνεσα μα συνεχίζω να ζω. Έπεσα μα δεν έπαψα να αναπνέω. Είναι εκείνες οι μάχες που δεν θα τις κατανοήσει κανείς μόνο ο Θεός.

Ακόμα κοιτάζω το φεγγάρι και χαίρομαι που στέκομαι ζωντανή και πιο δυνατή έτοιμη να αντιμετωπίσω θεριά με ψυχραιμία και προσευχή. Γιατί όσα σπαθιά και να έχω δίπλα μου τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό το μοναδικό όπλο της προσευχής.

*Φωτογραφία από τη συμπολεμίστρια Αλίκη 🗡️

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά _©Ellada Kralli

Μαύρα πουλιά, μαύρες αναμνήσεις του χτες που πνίγηκαν σε μαύρες τρύπες. Μαύρο το μέλλον των ανθρώπων, μαύρο το χρώμα των κελιών. Ψυχρό το χάδι που για λίγο μοιράστηκε σε μια μαύρη στιγμή για μια δόση χαρούμενης εικόνας, για στάλες αγάπης στη μαυρισμένη ατμόσφαιρα. Πόσο αποπνικτικό το μαύρο…! Έμειναν τα μαύρα πουλιά να σε κοιτάζουν περιμένοντας να ρουφήξουν την ψυχή σου.

Γιατί αναζητάς το μαύρο; Γιατί άργησες να ξυπνήσεις από τις μαύρες σκέψεις; Γιατί εξηγείς όταν ο κόσμος έχει υψώσει τείχη σε μια αόρατη ράχη; Πιστεύεις ότι μπορούν να καταλάβουν; Πιστεύεις ότι γνωρίζουν πως είναι να λάμπεις μέσα στο σκοτάδι; Κοίτα τους πως πορεύονται στην αβεβαιότητα στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του εαυτού τους. Και όμως δεν αισθάνονται τον κίνδυνο. Το μυαλό τους ταξιδεύει σε σύννεφα σκέψεων που καταγράφονται στα σόσιαλ. Εκείνη η ασφάλεια της αποφυγής με πρόσωπα που ίσως να τους άγγιξαν με μια αγάπη που δεν πίστευαν ότι υπάρχει αλλά ο νους τους είχε χαθεί στην ερωτική στιγμή. Τα σ’αγαπώ που έμειναν αναλλοίωτα σε γυμνούς τοίχους από ξεχασμένους εραστές.

Μην απορείς και μη λυπάσαι. Μαύρα πουλιά τρώνε τα σωθικά τους μέχρι η ψυχή τους να χαθεί στο απόλυτο κενό. Ακούς τη φράση του μετρό : «Προσοχή στο κενό…» και σκέφτεσαι μεταξύ μυαλού και πνεύματος. Και η καρδιά; Γιατί η καρδιά να πονά τόσο; Γιατί αυτός ο υποσυνείδητος φόβος της αγάπης; Ποιος τόλμησε να διαστεβλώσει μια έννοια που κατοικούσε πάντα στον χωροχρόνο; Ποιος έχει το δικαίωμα να παίζει με την ελεύθερη βούληση;

Εμένα λοιπόν οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά. Είναι οι σκέψεις που στο πουθενά βουτούν με ματωμένα φτερά. Εμένα που για την αγάπη πήρα μαθήματα πολλά. Δεν θέλω να με κατανοήσουν άνθρωποι που πετούν τόσο εύκολα μαύρες πέτρες ενώ για εκείνους τα φτερά μου μάτωσαν για να τους προσφέρω αγάπη.

Μαύρα πουλιά οι φίλοι μου μα όχι η ψυχή μου.
Είδα τόσο σκοτάδι και σηκώθηκα ξανά, αλλά οι παγίδες πολλές στο σημερινό χάος του κόσμου. Είναι δύναμη να στέκεσαι στο σκοτάδι έχοντας το πνεύμα σου φωτεινό για να αντιμετωπίσεις τους δαίμονες σου.

Τελικά τι είναι αυτό που μας καίει;_©Ellada Kralli

Όλοι ελπίζουν στο καλύτερο. Όλοι αφήνονται στο επερχόμενο αύριο. Η αγάπη για εκείνους είναι μια άγνωστη έννοια. Αγάπη με λουλούδια και εικονικές υποσχέσεις. Αγάπη για δύο στιγμές πάθους. Αγάπη που μόνο φέρνει πόνο. Έμαθαν πως είναι το στοιχειό των ημερών. Έμαθαν ότι είναι ένα συναίσθημα υλικών στοιχείων και όχι πράξεων. Έμαθαν να ταυτίζουν την αγάπη με την απάτη. Έμαθαν ότι το σεξ είναι πιο διεγερτικό από τον έρωτα που θα χαραχτεί για πάντα στη μνήμη.

Τι καίει άραγε μια ψυχή; Γιατί η καρδιά πονάει τόσο πολύ; Γιατί να υπάρχει ο φόβος της αγάπης; Είναι τόσο βαριά τα κατάλοιπα του παρελθόντος που όταν εμφανιστεί μια όμορφη συνάντηση η πρόσοψη του φόβου μπορεί να καταστρέψει τα πάντα; Γιατί δεν συγχωρούν για να ηρεμήσει το πνεύμα τους; Μοιάζουν σα σκιές που βασίζουν με απωθημένα και υπολείμματα πίκρας. Μια λάμψη αγάπης είναι σαν απειλή και πορφυρές λάγνες νύχτες πληρωμένης ηδονής να φαντάζουν πιο ασφαλείς.

Κάθε κίνηση και σκέψη μια διαφορετική πρόβλεψη για τα μελλούμενα. Ποια ασφάλεια κρύβει το σύστημα που βολεύτηκαν τόσο; Τελικά τι καίει μια καρδιά; Το κάρμα, εκείνη η ευθεία γραμμή της μοίρας όλων μας που καταγράφει τα πάντα ανοίγει τα μάτια της ψυχής των ανθρώπων; Πόσες αμαρτίες θα παιδεύουν την κάθε ψυχή μέχρι το τέλος;

Μέσα από την κάθε στάχτη αναγεννιέται η ύπαρξη μας. Μέσα από την κάθε πληγή η καρδιά συνεχίζει να χτυπά. Μέσα από την κάθε ανάμνηση να κυριαρχεί το καλό. Αυτό που καίει τους ανθρώπους τελικά δεν είναι ο πόνος της αγάπης γιατί εκεί υπήρχε εγωισμός και οι έννοιες του καθενός που περιέπλεκαν το συναίσθημα αυτό. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν φοβάται να εκφραστεί, δεν φοβάται να φανεί και βρίσκει πάντα τη δύναμη να συγχωρεί. Η συγχώρεση  είναι το μεγαλύτερο βάρος του κόσμου που καταστρέφει το νήμα της ζωής τους.

Έμαθαν ότι δεν αξίζει η συγχώρεση. Έμαθαν επειδή είναι άνθρωποι ότι μόνο ο Θεός συγχωρεί. Ο Θεός όμως γι’αυτό έδωσε την ελεύθερη βούληση για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, να μάθει, να μην φοβάται την αγάπη και να συγχωρεί. Η πραγματική λύτρωση έρχεται μέσα από τον καθέναν μας, αλλά πόσες λέξεις να εκφράσω για να γίνει αυτό κατανοητό; Δεν πειράζει… Μέχρι να φύγω από αυτόν τον κόσμο θα δίνω αγάπη και φως γιατί ακόμα και σε αυτή τη σκοτεινή εποχή το καθετί έχει αξία όταν υπάρχει αγάπη.

~ ©Anestis Chatzibeis Photography ~

Εξομολόγηση_©Ellada Kralli

Πες μου τι φοβάσαι; Σου αρέσει η φωνή μου μέσα από τα κύματα του φωτός; Σου αρέσουν τα σ’αγαπώ που εκφράζονται αληθινά; Τι αξία έχει μια ψεύτικη εικόνα όταν ο φόβος εμποδίζει μια πραγματικότητα; Πόσο αγαπάς τον εαυτό σου για να βουτηχτείς σε μια στιγμή της αιωνιότητας;

Έτσι πίστευες πάντα και ορμούσες σε κάθε στιγμή, σε κάθε φιλί και αγάπη. Πόσα ψίχουλα σου έδιναν και πόση αγάπη έλαβαν; Γιατί δίνεσαι τόσο και δεν προσαρμόζεσαι στα δεδομένα των ανθρώπων; Γιατί αγαπάς τόσο και προσφέρεις καλοσύνη;

Είναι φτωχά τα λόγια όταν το πνεύμα κομματιάζεται για να φανεί ένα χαμόγελο αισιοδοξίας. Είναι δύναμη να χαμογελάς ενώ μέσα σου πολεμάς. Είναι δύναμη να σε θεωρούν ανούσιο ενώ μέσα σου βαδίζεις σε καινούργια πνευματικά μονοπάτια εξέλιξης. Είναι δύναμη η σιωπή σε στιγμές που η καρδιά σου θρυμματίζεται για να προσφέρεις τον κόσμο της αγάπης.

Τελικά πες μου όταν με κοιτάς τι νιώθεις; Αισθάνεσαι την αγάπη; Θες να χαθείς και να πετάξεις; Θες να ζήσεις στιγμές που η αιωνιότητα θα καταγράψει; Θες να με ξαναβρείς και να με αγαπήσεις ακόμα και με τα μικρά μου λάθη; Ποια λάθος εποχή σε έφερε στον ανθρώπινο κόσμο; Ποια λάθος εποχή σε έμαθε τέτοιο πόνο;

Και όμως δεν έπαψες να πιστεύεις στην καλοσύνη, στην τιμή και τη γενναιότητα. Και όμως η αγάπη και η πίστη δεν έπαψαν να κυριαρχούν μέσα σου για πάντα. Σε κοιτάζω στα μάτια και σε ρωτώ τελικά με αγαπάς όπως εγώ; Τελικά χαίρεσαι όπως εγώ; Τελικά αισθάνεσαι όπως εγώ;

Όταν όλα θα έχουν χαθεί στα ερείπια και ο κόσμος θα περιφέρεται σε μια επιφάνεια εικονικών ειδώλων κοίτα με στα μάτια για να μη ξεχάσεις ποτέ τι σημαίνουν τα πραγματικά συναισθήματα.

Στάχτες…_©Ellada Kralli

«Θα αποκαταστήσω την τιμή για το όνομα μας
Θα αναγεννηθώ πάνω από το κρίμα της οικογένειας…. » ~ I will restore honor to our name I will rise above our family shame ~

Πόσα το κάρμα σβήνει και πόσα αφήνει; Πόσα λυτρώνει και πόσες πληγές ματώνει; Στα μάτια σου αγαπημένη/μένε είμαι μια περίεργη οντότητα που δεν τιθασεύεται. Είμαι σαν τον άνεμο που έρχεται από άλλες εποχές. Είμαι μια αντίδραση που δεν έπαψε να υποκύπτει στο οτιδήποτε.

«Εσύ είσαι μαχίμι», πρόσφατα μου αποκρίθηκε μια ψυχή ενώ έκλαιγα στου φόβου τα νύχια για δικό μου προσωπικό θέμα υγείας. Μαχίμι είμαι πάντοτε αλλά δεν ντράπηκα για τα δάκρυα μου είτε ήταν σε στιγμές φόβου ή απελπισίας είτε λόγω συγκίνησης.

Ακόμα σκέφτομαι πως μπορεί κάποιος να αλλάξει τα δεδομένα που είναι όλα τακτοποιημένα σε μια λεπτή χρυσή γραμμή. Όλα είναι συνδεδεμένα με τέτοιο τρόπο που κάποιος μπορεί να τρελαθεί και μόνο με τη σκέψη αυτή. Η αποκατάσταση παλαιών σχέσεων είναι η κάθε σύνδεση στον κρίκο που ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Όλοι σκέφτονται το μέλλον ενώ εμένα με πνίγει το παρόν. Θέλω να ζήσω την κάθε στιγμή, θέλω να νιώσω την κάθε πνοή και γέλιο.

Αυτό το θρόϊσμα που γλυκά με αγγίζει από την φόρα του ανέμου βάζοντας με σε σκέψεις καθημερινά είναι μοναδικό συναίσθημα για ένα πνεύμα που μάχεται να διασώσει την αγάπη. Η κάθε μέρα είναι διαφορετική φέρνοντας κάτι καινούργιο ακόμα και αν στα μάτια κάποιων ανθρώπων αυτό δείχνει ανούσιο. Τίποτα δεν είναι ασήμαντο στη σημερινή κοινωνία. Τίποτα δεν αφήνεται στην άκρη. Είμαι ευαίσθητη πολύ γιατί μου έβγαινε πάντα να αισθάνομαι βαθιά το καθετί. Μου λένε να είμαι το αντίθετο αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να γίνω. Είναι η παγίδα της απάθειας. Είναι μια επιφανειακή πραγματικότητα με δικαστές και παντογνώστες.

Και όμως έμαθαν τι σημαίνει αποκατάσταση; Έμαθαν τι σημαίνει συγχώρεση; Έμαθαν να χάνονται στην αγάπη; Είναι κρίμα να αφήνονται οι ψυχές στο έλεος όταν το κάρμα έχει καταγράψει τις μνήμες τους. Εγώ θα δίνω αγάπη ακόμα και αν η καρδιά μου τσακιστεί. Είναι μια αποστολή που την ένιωθα από παιδί. Ότι και να γίνει πάντα θα αναγεννιέμαι μέσα από τις στάχτες για να δώσω το πιο όμορφο συναίσθημα που υπάρχει….!!!

Μια χούφτα αστέρια_©Ellada Kralli

Τυλίγω μέσα στα χέρια μου μια χούφτα αστέρια και τα ρίχνω κάθε βράδυ για να φανερωθούν οι ευχές στα μάτια του κόσμου. Βλέπεις όταν δημιουργήθηκα υπήρχε πάντου σκοτάδι αλλά άγγελοι αγκάλιασαν το σώμα μου με χιλιάδες άστρα. Δεν ήρθαν οι Μοίρες να με ευλογήσουν γιατί έμαθα ότι σπέρνουν φθόνο και δόλο. Μια αόρατη δύναμη με κρατούσε μακριά πάντα από αυτά.

Τις εμπειρίες δεν τις διάλεξα, μα θέλησα να ριχτώ μέσα τους, να βουτηχτώ σε αυτό το υλικό που ονόμαζαν ωρίμανση, αλλά τελικά αποκρίθηκα μοναχή μου ότι η ωρίμανση δεν φέρνει πάντα καλύτερη εξέλιξη στον εαυτό. Ειδικά την ψυχή μου προσπαθώ να την προφυλάσσω από το κάθετί όλη μέρα μέσω προσευχών γιατί ο κόσμος χάνεται στις συνεχόμενες πτώσεις και στα ιδωμένα δεδομένα που του προσφέρονται έτοιμα στο τραπέζι.

Και ποια είμαι εγώ που θα κρίνω; Ποιοι είναι εκείνοι που θα γίνουν δικαστές; Έμαθαν να αγαπούν και να σκορπούν αγάπη; Έμαθαν να πονούν και να βασανίζονται με κάθε δάκρυ που έπεφτε δειλά τα ήσυχα βράδια; Οι άνθρωποι σιωπούν γιατί φοβούνται και αφήνουν αυτή η σιωπή να τους καταπιεί μέχρι να τους κάψει τα σωθικά. Αλίμονο σε ψυχές που βιώνουν βασανιστήρια γιατί φιμώνονται δίχως την ελεύθερη έκφραση. Μα υπάρχει ελευθερία; Μήπως γνωρίζει ο καθένας τελικά τι είναι; Περιμένω εγώ στη σιγαλιά την κατάλληλη στιγμή όταν είναι να βγουν όλα τα όμορφα συναισθήματα. Περιμένω ακόμα και όταν νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνω. Περιμένω ακόμα και όταν τα λόγια μου στα αυτιά ψυχών που βρίσκονται δίπλα μου ίσως να φανούν παράξενα, αλλά έχουν δόσεις ευλογίας και αγάπης.

Ο Θεός πάντα βρίσκεται μέσα στον καθέναν μας. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή που όλα κρίνονται τελικά. Τίποτα δεν είναι τυχαίο όταν το κάρμα σε συναντά για να μάθεις, να αγαπήσεις, να μην φοβάσαι, να συγχωρήσεις, να γίνεις δυνατό πνεύμα και να προχωρήσεις. Αλίμονο, σε εκείνες τις ψυχές που δεν δέχονται τη λύτρωση ώστε να μειώσουν τα βάρη των αλλοτινών καιρών. Γιατί τι αξία έχει μια απώλεια, ένα μίσος, μια απρεπής πράξη μπροστά στον αέναο χωροχρόνο; Είναι ο χρόνος γιατρός, σοφή αυτή η κουβέντα, αλλά στα μυαλά της σημερινής κοινωνίας αυτό για να φανεί πρέπει να γίνει άμεσα. Η επιφάνεια δεν φέρνει τις εξηγήσεις όταν είμαστε μόνοι, όταν νιώθουμε περίεργα ή κλαίμε δίχως λόγο. Δεν είναι χάσιμο του νου απλά η ψυχή παλεύει να λύσει το παζλ αιώνων.

Δεν είναι όμορφο λοιπόν να αγαπάς και να το μεταδίδεις; Είναι οι φωτεινές κουκίδες του σύμπαντος που ρίχνονται στον καθέναν μας. Είναι η ευχή μου και προσευχή μου για τον κόσμο. Η αγάπη πόσα λυτρώνει και ποτέ δεν πληγώνει. Ίσως ο Θεός όταν έσωσε την ελπίδα από το κουτί της Πανδώρας να δώρισε σε άτομα σαν εμένα ένα κουτί με απεριόριστη αγάπη. Είναι το μόνο συναίσθημα που αισθάνθηκα από μικρό παιδί και που με ακολουθεί πάντα. Το φως της αγάπης ας είναι η ευλογία στον καθέναν μας σαν τα αμέτρητα αστέρια εκεί ψηλά.

Μια φυλακή_©Ellada Kralli

Έχεις μεθύσει από το καθημερινό λήθαργο που σε λιθοβολεί μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι μεταμφιεσμένοι ως θεριά και μη νομίζεις ότι φταίει η περίοδος της αποκριάς. Έχουν πάψει τα μασκαρίλικια εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Περπατούν οι δεσμώτες με τον πέλεκυ της δικαιοσύνης τσεκουρώνοντας ψυχές. Βιώνουν μια συνεχόμενη παράνοια που δεν πίστευαν ότι θα ερχόταν. Μαύρα πρόσωπα χωρίς μάσκες πλέον που έχουν πέσει στα χώματα βαμμένα με αίμα για το αξίωμα. Τους παρατηρείς και απορείς γιατί άραγε αγωνίζονται; Έχουν συνειδητοποιήσει ότι βρίσκονται σε ένα κελί;

Πέτυχε τελικά το πείραμα της αμνησίας. Σε ένα κόσμο με δεσμά και δεσμώτες δεν υπάρχει η κατανόηση των πράξεων στο νήμα της ζωής του καθενός στον χωροχρόνο. Γεμίζουν τον εαυτό τους με σακούλια από χρήματα για να χτίζουν πιο όμορφα τα κελιά της άνετης φυλακής τους. Πως να νιώσουν την ελευθερία όταν τα φτερά τους είναι τσακισμένα από τη στιγμή της γέννησης τους;

Μέσα σε αυτή τη φυλακή ο καθένας βιώνει διαφορετικά τον αγώνα για επιβίωση. Πότε οι φυλακές θα ανοίξουν από τα κλειδιά; Οι φυλακές δεν είναι η προστασία των ψυχών αλλά μια απάτη για να καλύπτουν τα κενά που πιστεύουν ότι υπάρχουν. Οι φόβοι δημιουργούν τα δεσμά και υψώνουν σιδερένια κάγκελα. Κοίτα τον εαυτό σου μακριά στα βουνά στις πεδιάδες που ποτέ δεν θα σου ζητήσουν να δώσεις τίποτα ως αντάλλαγμα παρά θα σου προσφέρουν γαλήνη στο πνεύμα.

Σπάσε τα δεσμά της φυλακής… Μην γίνεσαι άλλος ένας δεσμώτης μέσα στους χιλιάδες…!

~ Anestis Chatzibeis Photography ~ ❤️

Το κόκκινο φρούριο_©Ellada Kralli

Μια μορφή χαράζει το μυαλό. Τελικά ο φόβος για τα πολλαπλά προσωπεία δεν ισχύει. Όλα καταλήγουν σε ένα πρόσωπο. Αυτός είσαι εσύ. Αναπνέεις και ξυπνάς μέσα σε ένα ψεύτικο κόσμο που κοιτάζουν να γευτούν την κάθε ύλη με οποιονδήποτε τρόπο. Η παρουσία σου είναι μια καλή συντροφιά για λίγες στιγμές ενώ η κόλαση καίει τις μνήμες σου.Σε φοβίζει μήπως δεν ζήσεις αυτά που αγαπάς. Το βλέμμα σου χάνεται στο άπειρο σκοτεινό κενό, αλλά εσύ ψάχνεις απαντήσεις για να φωτίσεις καινούργια μονοπάτια. Ματωμένη ανάμνηση σε κάθε καρδιοχτύπι που σου φέρνει εικόνες και αναλογίζεσαι πως θα ήταν η ζωή αλλιώς. Τόσες εκδοχές…τόσα μονοπάτια….!»Τελικά έτσι έπρεπε να εξελιχτεί το νήμα της ζωής μου;»Ίσως σε φοβίζει ο θάνατος που συνάντησες κάποτε μέσα στο σκοτάδι όταν το μόνο που έρεε μέσα σου ήταν το αίμα για να μην δώσεις την τελευταία σου πνοή. Πραγματοποιεί η ζωή τελικά θαύματα μέσα στα διάφορα πρόσωπα της καθημερινότητας. Η αγάπη φωλιάζει πάντα μέσα σου και την μεταδίδεις τόσο απλόχερα και εγκάρδια.Η αγάπη που δίνει τις πιο όμορφες ευχές στα άστρα του σύμπαντος. Η ψυχή σου καθηλώνεται συχνά στα γιατί των ημερών. Νιώθεις τα δεσμά ενός ξένου κόσμου που καταπίνει ζωές και εσύ στέκεσαι μέσα στις σκιές στο κόκκινο φρούριο της αναμονής το φως να λυτρώσει το πνεύμα σου στην κόλαση της ανθρωπότητας.

Ο εσωτερικός μου κόσμος _©Ellada Kralli

Πάντα θαύμαζα τον εσωτερικό κόσμο των πραγμάτων. Πάντα γύρευα τον εσωτερικό πλούτο των συναισθημάτων. Το μυαλό μου αλώνιζε στα σύννεφα και τα άστρα. Η πηγή γραφής μου τα μοναχικά μου βράδια η σιγαλιά των στιγμών της μοναξιάς.

Οι σκέψεις όμως βαραίνουν την ψυχή και το σώμα κουράζεται. Μια μεταμόρφωση του σώματος και του πνεύματος μέσα σε ένα κουκούλι του σύμπαντος. Οι σκέψεις όμως συνεχίζουν να περιφέρονται και να θυμίζουν στιγμές και εικόνες. Αισθήματα σκοτεινά και ο χρόνος που κυλάει αβίαστα ψάχνοντας να αγκιστρωθεί από μια σανίδα σωτηρίας.

«Γιατί αγαπάω τόσο πολύ;Γιατί δίνω τόσο πολύ; Γιατί είμαι ένας εχθρός όταν επιθυμώ να σώσω την ψυχή μου από την οποιαδήποτε σκλαβιά;»

Και άλλα τόσα ερωτήματα συνέχιζαν να εισχωρούν στο κουκούλι της συμπαντικής ύπαρξης μου. Κάθε φορά ένα νέο σχήμα που θα ενώσει τα χαμένα κομμάτια σαν μια ακτινογραφία που μέσα της αχνοφαίνεται ένας διαφορετικός κόσμος. Ένας οργανισμός που ζωντανεύει με λέξεις και πράξεις. Μια ιδέα που γεννιέται καθημερινά μέσω των προσωπικών αγώνων. Στίχοι, έννοιες, ιστορίες και επιθυμίες…συναισθήματα που γεύτηκαν χαρά και πόνο… Στιγμές αγάπης που έμειναν στον χρόνο.

«Ποσα συναισθήματα χωράει τελικά ο δικός μου εσωτερικός κόσμος; Πόσα μηνύματα αποτυπώνονται και γεννιούνται νέα αστέρια για να εκπληρωθούν τα όνειρα του αύριο;»

Είναι μια απλή ακτινογραφία του σώματος μου που έγινε λόγω της καθημερινότητας στην πόλη. Ο μικρόκοσμος μου όμως φάνηκε να ζωντανεύει σε αυτό τον ψεύτικο κόσμο που ζω. Είμαι μια οντότητα που αγαπά, γράφει και αγωνίζεται για την απελευθέρωση της ψυχής όταν γύρω μου τα κενά σώματα που θα αντικρίζω θα λησμομούν λίγα ψίχουλα αστρόσκονης στα δεσμά της φυλακής τους.